ช่วงนี้เป็นไรมะรุ เหมือนตัวเองเรียนแย่ลงเลย

ที่บ้านก็หวังแต่ให้เรียนหมอ (ประมาณว่าไม่ดูหัวสมองเราเลย)

เราสมัครค่ายหมอ ตั้งหลายที่แน่ะ (มะรุจะติดซักค่ายอะป่าว)

แต่ที่รู้พลาดไป 2 ค่ายแล้วอะ

เค้าให้ตอบคำถามแปลกๆตั้งเยอะ สงสัยเราจะตอบคำถามแบบเชิงวิชาการไปหน่อย

เพื่อนมันตอบแบบกวนๆไป มีพี่โทรหามันด้วยแหละ (แปลกเนอะ)

และท้ายสุดขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจที่ให้กันนะคะ

ขอบคุณมากๆค่ะ

ผลสอบกลางภาคออกแล้วจ้า

แต่มันช่างไม่น่าประทับใจเอาซะเลย คะแนนเล็กน้อยน่ารักมาก ไม่คุ้มกับที่ทุ่มเทเรียนพิเศษเลยอะ รู้งี้ไม่เรียนดีกว่า เปลืองตังค์ชะมัด (อย่างว่าอะเนอะ คนบางคนเก่งโดยไม่ต้องเรียนก็มี เค้ากินอะไรเป็นอาหารกันอะ)เราขนาดเรียนหลายที่ยังไม่เข้าสมองเลย มีแต่ขี้เลื่อยเข้ามาแทน

แต่คนเราควรพอใจในสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ใช่มะ

ต้องคิดว่าวันนี้อาจจะไม่ใช่วันของเรา ขอให้เราสู้ๆต่อไปละกันซักวันมันต้องเป็นวันของเราสิ

สู้ๆต่อไปนะทาเคชิ

หวัดดีค่ะทุกคน

เราก็เงียบหายไปนานเลย ไปพักรักษาตัวอยู่ ไม่ค่อยสบายอะจ๊ะ เราไปสมัครค่ายอยากเป็นหมอของมหาลัยต่างๆมา รวมประมาณ เกือบ 3 ค่ายได้ แต่ค่ายที่ศิริราชก็ไปและ ตกซะงั้น ไม่ได้เข้าค่ายอะ เสียใจมากเลย (ไม่รุว่าเพื่อนๆได้สมัครกันบ้างอะเปล่า) ตอนแรกก็นึกว่าพี่ๆเค้าคงจะเมตตาเราบ้าง แต่ที่ไหนได้ไม่ได้ซะงั้น เซ็งสุดๆ แต่ไม่เป็นไรรออีก 2 ค่าย ขอให้มันติดซักค่ายเถอะ(สาธุ) แต่โชคดีหน่อยเราได้รู้จักกับพี่ที่เรียนหมอที่ศิริราช ถือว่าคุ้มอะงานนี้ เสียดายที่เราไไม่ได้เข้าค่ายไม่งั้นคงได้เจอกันอีก แบบว่าเรากับพี่เค้ารู้จักกันแบบบังเอิญสุดๆ กว่าจะได้คุยกับพี่เค้า โทรศัพท์หลายต่อมาก กว่าจะได้เจอกัน แต่พอคุยกันไปกันมา พึ่งรู้ว่าพี่แกเป็นลูกของเพื่อนพ่อ(ตลกดีเนอะ) โลกกลมชะมัดเลย และภูมิลำเนาก็คนบ้านเดียวกัน คุยกันถูกคอเป็นการยกใหญ่

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าเดินระวังหน่อยโลกกลมนะ ระวังตกโลกล่ะ(เกี่ยวกันมั๊ยเนี่ย)